Категорија Песни од Мариово

Как ослепе, как оќоре, Менко ле моме убаво, дали мајка те искара или татко те посврши?

Очи црни очи да 6и испукале, да 6и истрескале, што не популите

Мене ме викаја мамо, на митрополија, што ми пределија, мамо,

Мина Марко, мина, дење на пладнина низ турски дворови.

Ој снао, снао, снао Петкано, скорни Јована за на орање.

Попленил, Моско, попленил, попленил мома Турчинка, на Али-бего ќерка му, на Осман-паша сестра му.

Рада на порте седеше, криво тентеле плетеше, љубовна песна пееше.

Отруј се, Митро мори, отруј се, Отруј се, Митро, жива не оди, зошто ти е, Митро, овој живот со твоите, Митро, мачни маки:

Се посврши мало моме, во четврток се посврши, во петокот госје кани, во сабота госје дошле,

Мома Јана танец воде, момче Стојан камен врља. Се извишил тежок камен ми ја удри среде гради

Орда ја мајка плетеше ем си ја ука учеше: – Орданко ќерко, Орданко,

До три ми пушки пукнаа, до три јунаци паднаа, до три мајки заплакаа, Стојановата највеќе.

Испаднале Војнови синови, заденале бре турска девојка, ги ватија затвор ги кладоа.

Изникнале два борја зелени меѓу борје една вишна ела. He ми биле два борја зелени

Сонце сјоде заоѓа зад невен гора зелена, висока рида без сенка, длабока дола без вода.

Горна куќа моми предат долна куќа Турци седат; моми предат лав си прават:

Скарале ми се снаа и золва, скарале ми се за убавина;

Ред ja наредиле Крстана девојка:-Меси Крсто, меси, пет бели погачи,

Расти расти, Нешо моме, малешо, јагне калешо, да се сториш изгор мома, да изгориш ергените,

Ој невесте црно око што ти усте подгорело како лушпе ореово? – Кираџивче, јабанџивче,

Невесто, црвен трендафил, сношти си дојдов од гурбет, голем кабает ти најдов: што ти е појас распашан?

Џилип ченица сееше и на гулаби врљаше: – Гулаби сиви гулаби,

Кинисал Иво кинисал во село вино да пие, во мало лута ракија, часум невеста по него:

Сенка се засени од врв од планина, од зелени борје, во Јанини дворје;

Заплакала Милка меѓу двата града, меѓу безистено:

Низ дифано шета Панта, бели раце плуска, танки прсти крше, дробни солзи роне,

Сенка ce засени од врв планината, од Маркови кули; Марко болен леже.

Саноќ Бојана седела, саноќ Стојана чекала, нема го Стојан да дојде; товар борина изгоре,

Слушајте браќа нашата песна, кој ќе ја слуша тој е за душа, нека ја слуша нека разбере, нашите браќа турски робници,

Земала Јана, земала, Стотина кара-грошеви и уште толку влорини; Јана ги зема на шала,

Донка стои на портата, Андон врви крај портата, глава му е преврзана со шамија џунџулеста.

Летнала е ѕвезда преку Нико Поле, преку сињо море, за мајка си да припита:

Пари ќе ти дада Коста девојка да купиш од село Дреново.

Калавер ми коња кова, под калиње под маслиње; невеста му просту стое,

Натерај ме мајко на права пладнина, на цврста жештина трње да ти врша. He давај ме мајко

Митано, снао Митано, татко и мајка зборваја за тебе да те распадат. -Деј гиди браче помало, помало, а и поитро,

Момичиња гугутчиња, како сте ми наредени, така сте ми со ред мили, а за едно душа давам,

Што е јасна месечина, што е моме за крадење; да го крадеш и да бегаш, да го носиш планината; бушни буки ладни сенки,

Високо лета сив сокол, широко шире криљата, ми ја догледа девојка:-Девојко мори убава, дал ми довеза крпите?