Категорија Песни од Мариово

Крсти си носам Бога си молам,

Се скарале два брата родени, Два брата родеии Петре и Никола, Петре и Никола два брата, Два брата од една мајка родени.

Земи ме, моме, Госпо да те земи, јас су си, моме, ногу чорбаџија:

Бојот ужасен – земјата татни таму в’мариовските планини; над Градешница крај водите матни војуваат храбрите дружини.

Невесто, калеш Митанке, Татко и мајка зборваја За тебе да те остават.

Невесто, ѓузел убава, Што кротко одиш на вода, Дали ти тежат стомните,

Мори, ој невесто црноока, Што ти уста подгорела како црепна негорена?

Калина танка Маџарка Плениле ми ја Маџари, До девет браќа Маџари.

Стано ле, Стано Праовко, He чула ли си разбрала, Излегол Татар војвода

Еј, Златковице невесто, Имате село големо, Встред село – вода студена.

Mope Димче протуѓерче Иди викај селаните: Всело дошле сејмените Да разгодат конаците

Мома мети лепа црква Co два страка босилкови, Ка си мети, Бога моли:

Повалил ce велик Пео: Ја сум велик и повелик И от цара и от везира – Имам двори самотвори,

Сневеста се Марко подиграва, Подиграва, наговара На негова премлада невеста:

Смилјанине, горјанине, Ал си женен, ал армасан? Ни су женен, ни армасан,

Шета јунак низде града, Низде града Цариграда, Раци држи во џепови, Ни купуа, ни продава:

Јунак шета по поле Како паун крај море, Ни го стига 27) стигнало, Ни го стреќја стретнало –

Крстато кралот седеше, Крстата риба јадеше, Крстато вино пиеше И сам на себе велеше:

Мило Којче, малечкаво, Бог да бие твојта мајка, Што те пушти на планина, На планина сос дружина.

Мило црвено јаб’ко Та каде си ми играло Играчкум дома си доиде, В’мајкини скути паднало…

Велико, вејко везана, Еј гиди книго пишана, Та што си толку убава? Ел си пред црква пишана

„Море Бог да бие дејди мала Менко, Бог да ги убие вашите селани, Вашите селани, твоите душмани – Та што ви кладоа полјак на нивето,

Ајде слушај, слушај калеш бре Анѓо што тамбура свири.

По пат одам леле за пат прашам кој пат води леле за Мариово.

Заплакало е Мариово, заплакало за тој ми Ѓорѓи, Ѓорѓи Сугарев каде си Ѓорѓи сега да дојдиш леле да дојдиш од душманите да не куртулиш.

Тргнал Павле, тргнал Павле од пусто Мариово, та ми пошол, та ми пошол во града Битола,

Бог да бие Капидан Стево, Капидан Стево Поподјанецо, што ми испадна црни комита, црни комита по Мариово,

Заплакало е Мариово за тој ми Горѓи Сугарев: „Каде си, Горѓи, да дојдиш, каде си страшен војводо, од Грци да не куртулиш — Грци станале шпиони!”

Абер ми дојде од Стамбол дур’ Битола, дури Битола, дури кај валијата: