ЗОШТО МАЈМУН HE ИГРА ВО ПРИЛЕП – лаги, смешки, хумор од Мариово
Некогаш, во минатите времиња, во Прилеп дошол еден човек. Co него носел еден мајмун, регистриран, извежбан за изведување разни трикови.
Некогаш, во минатите времиња, во Прилеп дошол еден човек. Co него носел еден мајмун, регистриран, извежбан за изведување разни трикови.
Имаше једен сирома Маријовец, Јано Ѓорлека, од Клино. Бил много сирома. Отишол кај Адем-ага ву Тимјаник и му рекол:
Имало еден Пројо од Маријово. Била некоја гладна година, малко леб имало, и Пројо се чудил, чудил, како да ји израни децата?
Орале дедо-Трајко Џандар и внучко му Танас во Дуње на једна нива крај пато што оди од Старо Маријово за на Прилеп.
Чоек секој пат жена и добиток ќe удира, ќe тепа, ќe мава колко што може, и тија не умират од ќотекот!
(Маријовски муабет од преку рид)
Ув Галишта, Клино и друзите села маријовски — Боже, скини се с небеса, да видиш чудеса!
(Маријовски муабет од преку рид)„Море, дедо-Стојане, е-е-еј!” — „О-о-ој!”
„Море, бацко-Пројче, о-о-ој!” — „Е-е~еј!”
Дошол на пазар во градот једен Маријојец, да си купи зајре. Купил једен симит.
Имало еден Маријовец много сиромав. Једнеш појда во Битола кај сараво и му вели:
Бил некој поп, ни пејеше гробишта, шчо му носиме лепчиња.
О’шле Итер Пејо со двајица другари Маријовци на лов, ќe го бркаја волко. Е, го нашле, го удриле некаде волко.
Кинисаа Маријовците на пазар. Ојдоа, појдоа. Најдоа на пато една лубеница. „Шчо ќe да биде, шчо ќe не биде овоа?”
Одиле Маријовците на пазар. Ојдоа, појдоа. Кога испаднале од село надвор, на пато си нашле една желка.
На Итер Пејо селото, Градешница во Маријово, служило ден.
Ји собрал Итар Петар Маријовците, да ‘и шета по планините. Се качиле на еден камен многу висок.
Одиле луѓе Маријовци на пазар. Одеја, поодеја. На пато си најдоа една дабица. Е, ќе да кршат една гранка.
Кинисале Маријовците со Итар Петар да одат за борина. Си зеле секирите и кинисале.
Зел Итар Петар да шета со Маријовците. Шетале, шетале. Си нашле еден бунар.
Одиле Маријовците на пазар. Одиле, одиле. Кога било близу до градо, си нашле на пато едно рало со сем јарем на него.
Иделе луѓе Маријовци на пазар. Иделе, иделе. На пато си нашле едно зрно од грозје.
Одиле луѓе Маријовци на пазар. Одиле, одиле. На пато си нашле еден саат.
Пејо Итроманец ќе ода од Градешница на гости по Маријово.
Си биле двајица браќа Маријовци. My се ваќало скапо солта и сакале да ја садат.
Дошол еден Турчин во Маријово. Ји собрал Маријовците и ји прашал за којно сено да му да’т.
Дошол Итар Петар од Маријово во Прилеп и зел да оди по сокаци.
Насрадин-оџа одил за прилеп, а по него дошол Итер петре. ув градот се нашле и разговараат. му вика Насрадин-оџа:
Итер Петре ош како дете ошол од Градешница, од Маријово — од тамо бил роден, слугинче кај Насрадин-оџа да биди.
„Мајко, мајко мори, идат некоји луѓе пo пат оздола!” — „Иди, ќерко, види: који се ?”

Пресните снегови многу им помагаат на ловците.

Ловците си се ловци со еден ловечки табиет. Учени, прости, кога е збор за ловец никаква разлика не барај меѓу нив.

Сигурно сте слушале за арамијата Арнаутинот Каљуш што нападна во 1923 година по Кичевско, Поречијата, па дојде дури по Мариово и Тиквешко да швачка и граба.

Крчо и Дарко (виук на дедо Никола Дарка — Стојан го викаа) беа добри другари.

Митре Крчо од нашето село прикажан ловец беше.

Ловците си се ловци. Како кај нас, сигурно и кај вас.

Тргна Дарко наш со својата Лиса на лов, и таман зад село го настигна својот комшија

Исмаил и Ибиш од Дреново многу страсни ловци беа.

И добри ловци не секогаш имаат добри загари. А понекогаш остануваат и без никаков.

Рампо и Васил беа блиски соседи. И не само што беа соседи туку и двајцата страсни ловци.