Ознака Песни од Мариово

Огрејалај, леле, месечина рамни двори беговите. Седнал бегот, леле, да вечера

Мори стројник ќе те пратам, бабо мори, мошне на далеку, дури во Јанино,

Дремка не навали, мила мамо, по црните очи. Ако те навали, мили сину,

Дошол си, Јове, од овци, налутен, Јове, насрден, врлил си стапот под тремот, обесил чанда на колот.

Земи ме Нешо, мори стрикова, земи ме јагне, море, калешо (сугаре). Ослепел, Стојко, море, онемел,

Невесто наша, Митанке, џанум татко и мајкај, мори, зборваја, татко и мајкај зборваја, Мите,

Мори, саноќ Бојана седела, саноќ Стојана, ле, чекала, сингија бубак испрела,

Три години, (2) три години, Стојне, посвршени. (2) На четврта, (2)

Ах мори, три години, невесто мори, пољак оди (2) мори нишчо лошо, невестице мори,

Бог да го бије, Кало, татко ти што ти продаде, мори, чивликот та што ти беше, Кало, ујдисан,

Болна лежала калеш Спасија, болна лежала назле ќе умри.

Немој плачи, Стано мори, не жалај, не рони с’лзи, мори, крвави, по твојте бели мори јобрази,

Трено, мори, Трено, Трено ацамијо, ја излези Трено,

Мори ој ти Вило, ти билбило, Вило, та ошче ли мома одиш, Вило, та ошче ли мома одиш?

Мори, мала беше, ми порасна, Нешо, мори, малешо, јагне, мори, калешо. (2)

Отвори Лено, Ленче, вратничка сос твојто десно бело рачиче. He можам, лудо младо, да станам

Неделој, мори, Недело шарена одајо, јас сакам мори, јас сакам

Моме јоди на вода и беќарот по него.                                         2) севди долдур

Каравило, мори, малој моме, Трендавило, мори, дробно цвеќе, дали знаиш, Вило мори, паметуваш,

Mope, моме мало, шо те мајка кара, секоа квечерина,

Мори дојди, Митро, русокосо момиче, мори дојди, Митро, русокосо гугувче, мори иди кажи на мајкати, Димитро,

He стој ми моме на брегот, брегот се рони ќе падниш, ќе падниш ќе се удавиш,

Бело лице имаш, моме, жалиш ли го ти? Ах да го жалам

Девојче танко високо, аман, аман, не јоди ситно пред мене, не јоди ситно пред мене, аман, аман,

Блазе тебе, малој моме, блазе тебе, моме, на душата Јоти спиеш со дружина,

Ајде се прошета, се рашета од Дрина, мори, до Морава, како тебе, мори, не сум нашол,

Стојанке, мори душманке, душман ти душа извадил, душман ти душа извадил,

Мори, деветнајсет села шетам, леле, осумнајсет моми љубам. Мори, осумнајсет моми љубам, леле,

Ногу ми го валат, бабо мори, твојето девојче.

Драгана во двор седеше, леле, славеј на дрво стоеше и на Драгана велеше:

Довтаса Мустава Паша, со три табура читаци аскери и башибозук,

Што ми е мило ем драго млада војвода да јода, млада војвода да јода, мале,

Нешчо писка во темна зандана: да е змија камен ќе се свила, самовила  в гора ќе се свила;

Испадна Ќучук Сулејман, Ќучук Сулејман качак да оди, пари да збира село Долнени,

Дотекол е матен Дунав, Матен, матен, дури кален,

Крсти си носам Бога си молам,

Се скарале два брата родени, Два брата родеии Петре и Никола, Петре и Никола два брата, Два брата од една мајка родени.

Земи ме, моме, Госпо да те земи, јас су си, моме, ногу чорбаџија:

Бојот ужасен – земјата татни таму в’мариовските планини; над Градешница крај водите матни војуваат храбрите дружини.

Невесто, калеш Митанке, Татко и мајка зборваја За тебе да те остават.