Ознака Песни од Мариово

Јод како се Босна собградила,Народ трпи јасак, бре, голем:

Останало дете Секуленце, Останало дете сираченце,

Останало дете Костадинче, Останало мало сираченце:

Се затвори Црква Митровденска,Се затвори во Солуна града:

Се прошета Иво Светогорче,Си прошета земја Румелија,

Се прошета Богдан пијаница,Се прошета кроз Битола града,

Вино пије Кратовче Радоња,Вино пије на ладна мејана,На мејана, кај бела Петкана;

Вино пије Кратовче Радовче,Вино пије на ладна мејана;

Ми го вати Бошка Рајковиќа,Ми го вати Амет-ефендија,

Ми се вали Грујо Валбаџија, Ми се вали Грујо Темишварче:

Се разболе млада Јанкулица, Се разболе, море, бре, јоднало,

Ми се плачи млада Јанкулица: „На душа ти, мори, стара мајко,

Се разболе Корун арамија, Ми лежало до девет години!

Мајка учи Стојан добер јунак:„Учи, карај, синко, невестата,

Се собрале сељани мирјани, Се собрале во Вароша града:

Задремала младата невеста,Задремала на чесна трпеза;

Дејди, дејди, Шарпланино мори! Да би ветер гранки ти сокршил,

Славејче ми пее на дрво маслинка; Драгица убава на пиле говори: – – –  Прочитајте повеќе: Туристички атракции во Мариово… – – – – Пиленце славејче, ќе се обложиме кој ќе натпееме, ако јас натпеам крилца ќе ти сечам, крилца…

Остана сирак сиромав, сирак сиромав без мајка, без мајка, а и без татко, најголем сирак без жена!

Цут цутила черешвица, цут цутила дур се свила; нема чувар да ја чува.

Паднало моме од бога во среде бавча градина.-Марике, бела Марике, ал си од бога падната или од земја никната?

Оздола идат два сватови, два сватови два ѓаволи; први беше тој Јанкула, втори беше Дојчин јунак.

Славеи пејат во планината, првиот пее за вечерање, вториот пее за легнување, третиот пее за станување.

Дворје мете Милкана невеста, солзи рони по бели образи, од образи в свилени скутови, од скутови во рамни дворови,

Коња кова Момчило војвода, коња кова се по квечерина, а наутро коња обосува.-Еј ди море, Момчило војвода,

Дунаве, море, Дунаве, жити брата ти Вардара, жити сестра ти Морава,

Една невеста калеша на висок чардак седеше бела пченица требеше девет гулаби ранеше.

Димитри, синко Димитри, барај си жена,жени се, да меса и печа не можам, не можам бело да перам,

Бела Неда змеј ја љуби, ја љубеше три години Та што дојде пред Велигден, пред Велигден на Лазара:

Што ми остана дете сираче, покрај себе ништо си немаше, само имаше краставо коњче, на коњче ни седло ни оглавник;

Ha врв на планина, на рамна ледина, една река тече, река румалија.

-Слнце, мили братко, вчера бргу зајде, сега се забави,што чудо ми пулиш, што чудо ми гледаш?

Ој момчиња туѓинчиња, дојде време за сјодење, стегнете ги ремењето, ремењето на нозете, на пушките кремењето!