Тргнале еден ден неколку селани Мариовци да одат на Црна да ловат риби. Ловеле што ловеле, си кинисале да си одат дома. И таман на неколку чекори од реката некој привикал:-
Mope, селани, ние ловевме риби, се буткавме по површината на водата, ама којзнае дали не се удави некој од нас.
He правиме лошо да се преброиме.
Го одобриле сите предлогот и застанале, а прелагачот почнал да брои.
Еден, два, три, четири… дотерал до осум.
– Ами чаре – извикал тој.
– Ние тргнавме девет, a се враќаме осуммина.
Значи еден од нас се удавил! – констатирал бројачот.
Почнале сите да бројат – осум па осум.
Ниеден од нив сам не се броел.
И си тргнале кон селото, и си заплакале.
Еден се удавил денеска во Црна, ама кој е ни самите не знаат.
Оделе што пооделе, ги сретнал Пејо и ги видел уплакани. па ги прашал:
– Што сте така уплакани, бре, кршоборци? Овие му раскажале дека еден се удавил денес-ка, но не знаат кој е.
Пејо ги прашал колкумина тргнале утрината и веднаш ја разбрал работата, но решил да ги насамари за нивната глупост, па им рекол:
– Лесно ќе провериме, џанам.
Ајде легнете тука на песокот и забодете ги носевите во него.
Колку дупки ќе направите – толкумина сте живи.
Легнале селаните, ги заболе носевите во жешкиот песок и направиле по една дупка.
Кога станале, почнал Пејо да ги брои – излегле девет!
Се израдувале селаните зашто никој не се удавил и му дале на Пеја од рибите да му ја платат мудрата постапка што открил дека се нема удавено ниеден од нив.
Извадок од: Стале Попов, Итар Пејо. Скопје: Мисла, Детска радост, Култура, Наша книга, Македонска книга, 1980
